Yıl: 1726 – Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu ve Rus İmparatorluğu, Osmanlı’ya karşı ittifaka…

Kutsal Roma İmparatorluğu, 1512’den sonra Alman Milletinin Kutsal Roma İmparatorluğu olarak da bilinen ve genellikle bir Kutsal Roma imparatoru tarafından yönetilen Orta ve Batı Avrupa’daki bir siyasi oluşumdu. Erken Orta Çağ’da (800 veya 962 yılları arasında) ortaya çıkan imparatorluk bu yıldan, 1806 Napolyon Savaşları’ndaki feshine kadar bin yıl varlığını sürdürmüştür. Başlangıçta imparatorun hükümdarlığı altında birleşmiş üç kurucu krallıktan (Almanya, İtalya ve 1032’den itibaren Burgonya) oluşmaktaydı. İmparatorluğun İtalya ve Burgonya üzerindeki kontrolünü fiilen büyük ölçüde yitirmesi sebebiyle, 15. yüzyıla gelindiğinde imparatorluk yönetimi Almanya Krallığı merkezinde yoğunlaşmıştı. 25 Aralık 800’de Papa III. Leo’nun Frank kralı Şarlman’ı Roma imparatoru olarak taçlandırmasıyla, Batı Roma İmparatorluğu’nun 476’daki yıkılışından sonra üç yüzyılı aşkın süredir kullanılmayan imparatorluk unvanı yeniden ihya edilmiştir. Unvanın kullanımı 924’te tekrardan kesintiye uğrasa da 962’de I. Otto’nun, Şarlman’ın ve Karolenj İmparatorluğu’nun halefi olarak Papa XII. Ioannes tarafından imparator ilan edilmesiyle yeniden tesis edilmiştir. 962 yılından 12. yüzyıla kadar imparatorluk, Avrupa’nın en güçlü monarşilerinden biriydi. İmparatorlar ve vasallar arasındaki iş birliğine dayanan bu yapı Salier Hanedanı döneminde sekteye uğramıştır. İmparatorluk, 13. yüzyılın ortalarında Hohenstaufen Hanedanı döneminde toprak genişlemesi ve güç bakımından zirve dönemine ulaşmıştır ancak aşırı yayılma, yapının kısmen çözülmesine yol açmıştır. İmparatorluk makamı geleneksel olarak çoğunluğu Alman olan elektörler tarafından seçimle belirlenmekteydi. Teoride ve diplomaside imparatorlar, Avrupa’nın tüm Katolik hükümdarları arasında “Eşit birinci” kabul ediliyordu. 15. yüzyılın sonu ve 16. yüzyılın başında gerçekleşen İmparatorluk Reformu süreci, imparatorluğu dönüştürerek 19. yüzyıldaki yıkılışına kadar süregelen yeni kurumları ortaya çıkarmıştır. Napolyon’un, Fransa’ya sadık Alman uydu devletlerinden oluşan Ren Konfederasyonu’nu kurmasının ardından, İmparator II. Franz, 6 Ağustos 1806’da tahttan çekilerek imparatorluğu resmen feshetmiştir. Tarihinin büyük bölümünde imparatorluk yapısı; günümüzdeki Çekya, Hollanda, İsviçre, Lüksemburg, Lihtenştayn ve Monako’nun tamamını; Almanya, Avusturya ve Slovenya’nın neredeyse tamamını; Belçika’nın çoğunu; İtalya’nın kuzey ve orta kısımlarını ve günümüz doğu Fransa ve batı Polonya’sının geniş bölgelerini kapsamaktaydı.